Bir blog yazısı hazırladım:
Feragatten Dönmek Mümkün Mü?
Değerli Radyoderman takipçileri, bu yazımızda “Feragatten dönmek mümkün mü” ile ilgili sık sorulan soruları yanıtlıyoruz.
Bazı sorular vardır, insanın peşini yıllarca bırakmaz. Cevabını bildiğini sanırsın ama hayat bir gün karşına öyle bir sahne çıkarır ki tüm bildiklerin yeniden sorgulanır. “Feragatten dönmek mümkün mü?” sorusu da benim için tam olarak böyleydi.
Kayseri’de sonbaharın kendine özgü bir havası vardır. Sabahları hafif serin, öğleden sonraları güneşli olur. O gün de böyle bir gündü. Elimde kahvemle Cumhuriyet Meydanı’ndan geçerken yıllardır aklıma bile gelmeyen bir isim düştü zihnime. Bazen insan hiçbir sebep yokken geçmişe gider. Bir koku, bir sokak, bir şarkı yeter.
Benim geçmişe açılan kapım ise eski bir defter oldu.
Bir Defterin Arasında Kalan Hayat
Akşam eve döndüğümde kitaplığımı düzenlemeye karar vermiştim. Aslında düzenlemek bahaneydi. İnsan bazen yalnızlığını meşguliyetlerle örtmeye çalışıyor.
Rafların arasında yıllardır açmadığım kahverengi kaplı bir günlük buldum. Üniversite yıllarında tutmuştum. Tozunu üfleyip açtığımda ilk sayfalarda heyecan dolu notlar vardı. Hayaller, planlar, umutlar…
Sonra bir sayfada onun adı çıktı karşıma.
Bir anda yıllar öncesine döndüm.
O zamanlar hayatın çok daha basit olduğunu düşünürdüm. Bir insanı seviyorsan yanında olursun, mutluysan gülersin, üzgünsen ağlarsın sanıyordum. Oysa büyüdükçe öğrendim ki bazı duyguların adı var ama çözümü yok.
Onu gerçekten sevmiştim.
Belki de hayatımda ilk kez bir insanı kendimden daha çok düşünmüştüm.
Fakat bazen sevgi yetmiyor.
Koşullar, zamanlama, korkular ve insanların birbirine söyleyemediği cümleler her şeyi değiştiriyor.
Günlüğün arasında eski bir fotoğraf buldum.
Bir kafede çekilmişti.
Fotoğrafa uzun süre baktım.
İnsan geçmişteki haline bakınca garip hissediyor. O fotoğraftaki çocuk gülümsüyordu. Geleceğin ne getireceğini bilmiyordu. Kalbinin bir gün kırılacağını, bazı geceler uyuyamayacağını, bazı isimleri duyunca içinin sızlayacağını bilmiyordu.
Bir süre sessizce oturdum.
Sonra kendime hiç beklemediğim bir soru sordum:
Feragatten dönmek mümkün mü?
Vazgeçmek Gerçekten Bitirmek Mi?
Yıllar önce yollarımız ayrıldığında uzun süre mücadele etmiştim. Konuşmaya çalışmış, açıklamaya çalışmış, düzeltmeye çalışmıştım.
Olmamıştı.
Bir noktadan sonra insan yoruluyor.
Yorulunca da vazgeçiyor.
Ben de vazgeçtiğimi düşünmüştüm.
Hayatıma devam etmiştim.
Yeni insanlar tanımış, yeni işler yapmış, yeni hayaller kurmuştum.
Ama o akşam günlüğün sayfalarını çevirdikçe fark ettiğim bir şey vardı.
İnsan bazen bir kişiden değil, bir ihtimalden vazgeçiyor.
Belki de özlenen şey insanın kendisi değil.
Onunla kurulabilecek gelecektir.
İşte bu düşünce içime oturdu.
Pencerenin önüne geçip dışarı baktım.
Kayseri geceleri sakin olur. Sokak lambalarının altında yürüyen birkaç kişi vardı. Şehir kendi sessizliğinde uyumaya hazırlanıyordu.
Ben ise yıllardır açmadığım duygularımla baş başaydım.
Beklenmeyen Karşılaşma
Aradan birkaç hafta geçti.
Günlük yeniden rafa kalktı ama içimdeki sorular kalkmadı.
Bir cumartesi günü arkadaşlarımla buluşmak için dışarı çıkmıştım.
Kalabalığın içinde yürürken uzakta tanıdık bir yüz gördüm.
İlk başta emin olamadım.
Sonra göz göze geldik.
Yıllardır görmediğim oydu.
O an zaman gerçekten yavaşladı.
Filmlerde olur sanırdım.
Meğer gerçek hayatta da oluyormuş.
Kalbimin hızlandığını açıkça hissediyordum.
Heyecanlandım.
Şaşırdım.
Korktum.
Ve garip bir şekilde mutlu oldum.
Birkaç saniye sonra birbirimize doğru yürümeye başladık.
“Ne kadar zaman geçti…” dedi.
Gülümsedim.
“Evet, bayağı olmuş.”
Konuşmamız birkaç dakika sürdü.
Havadan sudan konuştuk.
İşlerden, hayattan, şehirden…
Ama ikimiz de asıl konuşmadığımız şeyin farkındaydık.
Geçmiş.
Vedalar.
Kırgınlıklar.
Eksik kalan cümleler.
Ayrılırken kısa bir sessizlik oldu.
Tam dönecekken bana baktı.
“İyi görünüyorsun.”
Bu kadar basit bir cümleydi.
Ama bazen en sade cümleler en derin yerlere dokunuyor.
O gün eve döndüğümde zihnim karmakarışıktı.
Yıllarca kapalı kaldığını düşündüğüm bir kapı yeniden aralanmış gibiydi.
Kalbin Unuttuğunu Zihin Hatırlatıyor
O gece uyuyamadım.
Yatağa uzanmış tavana bakıyordum.
İnsan bazen geçmişin tamamen geride kaldığını sanıyor.
Sonra küçücük bir karşılaşma her şeyi değiştiriyor.
Kendime dürüst olmam gerekiyordu.
Onu hâlâ seviyor muydum?
Yoksa sadece geçmişi mi özlüyordum?
Bu ikisi arasında büyük fark vardı.
Saatlerce düşündüm.
Bazı cevaplar hemen gelmiyor.
Bazı sorular yıllarca insanın içinde dolaşıyor.
Benim cevabım ise yavaş yavaş şekillenmeye başladı.
Aslında özlediğim şey onunla geçirdiğim zamanlardan çok, o dönemdeki bendim.
Daha cesurdum.
Daha umutluydum.
Daha az korkuyordum.
Belki de insan geçmişteki kişiliğini özlediğinde bunu bir insana duyduğu özlem sanıyor.
Bu farkındalık beni biraz rahatlattı.
Feragatten Dönmek Mümkün Mü?
Bu sorunun tek bir cevabı olduğunu düşünmüyorum.
Hukuki ya da teknik anlamlarını bir kenara bırakırsak, duygusal açıdan feragat etmek bazen vazgeçmek demek.
Ama insan kalbi matematik gibi işlemiyor.
Bir duygudan tamamen çıkmak her zaman mümkün olmuyor.
Yine de yıllar sonra anladığım bir şey var.
Feragatten dönmek mümkün olsa bile insan aynı noktaya dönemiyor.
Çünkü geçen zaman herkesi değiştiriyor.
Sen değişiyorsun.
Karşındaki değişiyor.
Hayat değişiyor.
Aynı hikâyeye yeniden başlasan bile artık aynı insanlar değilsiniz.
Benim yaşadığım karşılaşma bunu öğretti.
Ona yeniden dönmek istemedim.
Ama ondan kaçmak da istemedim.
Geçmişi olduğu gibi kabul etmeyi seçtim.
Belki olsaydı güzel olacaktı.
Belki olmayacaktı.
Bunu artık öğrenemeyeceğim.
Fakat her cevabın peşinden koşmak zorunda olmadığımızı öğrendim.
Bazı sorular hayatımızda kalabilir.
Bazı hikâyeler tamamlanmadan da bitebilir.
Kapanmayan Defterler
Birkaç gün sonra eski günlüğü tekrar açtım.
Bu kez son sayfasına yeni bir not yazdım.
Yıllar önceki benle bugünkü ben arasında küçük bir köprü kurmak istemiştim.
Şöyle yazdım:
“Bazı insanları kaybetmek hayatın sonu değil. Bazı vedalar geri dönüş için değil, büyümek için yaşanıyor.”
Cümleyi yazdıktan sonra uzun süre sayfaya baktım.
İçimde garip bir huzur vardı.
Çünkü sonunda anladım.
Feragatten dönmek mümkün mü sorusunun cevabını ararken aslında başka bir şey öğrenmiştim.
İnsan geçmişe dönemez.
Ama geçmişle barışabilir.
Ve bazen en büyük kazanım da budur.
Sonuç
Hayat boyunca birçok şeyden vazgeçiyoruz. İnsanlardan, hayallerden, planlardan, hatta bazen eski benliğimizden… O anlarda bunun kalıcı bir kayıp olduğunu düşünüyoruz. Oysa yıllar sonra geriye dönüp baktığımızda her yaşananın bizi bugünkü halimize getirdiğini fark ediyoruz.
Benim için feragat etmek unutmak anlamına gelmedi. Sadece yaşananları oldukları yerde bırakmayı öğrendim. Çünkü bazı hikâyeler yeniden başlamaz. Ama insana çok şey öğretir.
Belki siz de şu an benzer bir sorunun cevabını arıyorsunuzdur. Belki vazgeçtiğiniz bir şeyin geri dönüp dönemeyeceğini merak ediyorsunuzdur.
Şunu söyleyebilirim ki bazen mesele geri dönmek değildir.
Mesele, kalbinizde taşıdığınız yükü anlayabilmektir.
O zaman geçmiş artık can yakmaz.
Sadece hatırlanır.
Bu içeriğimizle “Feragatten dönmek mümkün mü” hakkında kapsamlı bir bakış açısı sunmaya çalıştık. Radyoderman okurlarına sevgilerle!